رساله اين است كه طبقه فهميده و هوشمند ما دين را به محض تعبد نپذيرفته باشند ، بلكه بر علاوه تعبد و اذعان به آن ، از طريق سبب آن احتياج فطرى خود را به آن حس نمايند و دين آسمانى را براى خودشان يك پديده حياتى و طريق اجتناب‌ناپذير زندگانى بدانند و بالاخره به قضاوت عاقلانه‌شان به اين نتيجه برسند كه مدنيت و سعادت و تكامل معنوى و نظام زندگى و آرامش روانى جز در پناه دين ميسر نيست ، و جز دين هيچ عاملى نمىتواند كمبودى حياتى و عطش فكرى انسان‌ها را جبران و سيراب نمايد و جهات مختلف مادى و معنوى آن‌ها را اصلاح بسازد اينك فوايد دين را زندگانى خود مطالعه نمايند !